Ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ δοκιμάζεται σε μερικές ώρες από τη Ζενίτ στη Sibur Arena, με στόχο να πάρει την πρώτη εκτός έδρας νίκη στην EuroLeague και να ανακτήσει την εσωτερική του ηρεμία. Μετά από τρεις αγωνιστικές στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση, ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη λειτουργία των πρασίνων εντός παρκέ είναι η χρησιμοποίηση του Τζίμερ Φρεντέτ.
Ένας παίκτης που μέχρι τώρα συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη προσοχή σε ό,τι έχει να κάνει με τα “συν” και τα “πλην” του. Δικαιολογημένα ενδεχομένως, από την στιγμή που το καλοκαίρι δαπανήθηκε ένα σημαντικό μέρος από τον διαθέσιμο προϋπολογισμό για την απόκτησή του. Τα πολλά μηδενικά στο συμβόλαιό του συνεπάγονται την αντίστοιχη πίεση, όπως επίσης την “υποχρέωση” της επιτυχίας. Εν αντιθέσει με τα δεδομένα της προηγούμενης δεκαετίας άλλωστε, ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ δεν έχει την πολυτέλεια (ή την άνεση) να μην παίρνει -πολλά- από παίκτη με αντίστοιχο συμβόλαιο.
Με 12.7 πόντους (με 45.5% στο τρίποντο), 2 ριμπάουντ και 1.7 ασίστ κατά μέσο όρο, η παρουσία του στο μπροστινό μέρος του παρκέ κρίνεται αρκετά καλή -πάντα με βάση το γεγονός ότι θα χρειαστεί χρόνο για να εγκλιματιστεί πλήρως στα δεδομένα της Ευρώπης. Στην άμυνα όμως, αποτελεί πληγή που αναζητείται τρόπος να κλείσει. Το συντομότερο δυνατό.
ΠΟΛΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΣΟ ΟΡΟ
Τα αποκαλυπτήρια του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ μπροστά στο κοινό του, με αντίπαλο τη Μακάμπι Τελ Αβίβ για το “Παύλος Γιαννακόπουλος”, αποκάλυψαν με το “καλημέρα” τις ιδιαιτερότητες της παρουσίας του στην πράσινη μηχανή. Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος αντιμετώπισε το παιχνίδι σαν επίσημο, κι από εκεί κατέδειξε γρήγορα τα προβλήματα για τα οποία θα πρέπει να βρει λύση ο Αργύρης Πεδουλάκης.
Το βασικότερο είχε να κάνει με το γεγονός πως ο 30χρονος γκαρντ είναι πολύ κάτω από τον μέσο όρο της EuroLeague στο κομμάτι της αμυντικής αποτελεσματικότητας. Τόσο σε προσωπικό όσο και σε ομαδικό επίπεδο. Μία θεωρία που αποδείχθηκε ότι αποτελεί απτή πραγματικότητα για το τριφύλλι.
Από τη μία η αδυναμία του να αμυνθεί στο “ένας με έναν” από την άλλη το γεγονός πως δεν μπορεί να προσφέρει ούτε σε ομαδικό επίπεδο, για να καμουφλάρει (στον βαθμό του δυνατού) το γεγονός πως είναι κακός στην προσωπική άμυνα.
Κάπως έτσι, αποτελεί μια ιδιαίτερη συνθήκη για τον Παναθηναϊκό ΟΠΑΠ και τον προπονητή του, που ακόμα αναζητά τρόπους για να τον “χωρέσει” στις καλές πεντάδες του. Σε αυτές που μπορούν να χτίσουν διαφορές και να κλείσουν τους αγώνες.
Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ
Μετά από τρεις αγώνες στην EuroLeague υπάρχει ένα ικανοποιητικό δείγμα σχετικά με τα “συν” και τα “πλην” των ομάδων και των παικτών τους. Ομοίως για την επίδραση του Τζίμερ Φρεντέτ στο παιχνίδι των πρασίνων, αλλά και του βαθμού κατά τον οποίο καθίσταται ευάλωτη η άμυνά τους όσο αυτός βρίσκεται στο παρκέ.
Πάνω απ’ όλα όμως, αντικατοπτρίζεται η σημασία που δίνουν οι αντίπαλοι προπονητές στις αμυντικές αδυναμίες του. Ο Μίλαν Τόμιτς, ο Ζβέζνταν Μίτροβιτς κι ο Έτορε Μεσίνα επέλεξαν σε αυτά τα τρία παιχνίδια να τον “χτυπήσουν” στο 52.3% των κατοχών της ομάδας τους (67/128), όσο εκείνος ήταν στην πεντάδα του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ. Αριθμός που προκύπτει από τα plays που επέλεξαν για να κατευθύνουν το παιχνίδι, από καταστάσεις απομόνωσης μέχρι τα πικ εν ρολ.
Συγκεκριμένα, στα δύο τελευταία παιχνίδια (ισάριθμες ήττες) η Βιλερμπάν (28/54) και η Αρμάνι Μιλάνο (19/32) μετατόπισαν προς αυτόν το αμυντικό βάρος του τριφυλλιού πιο έντονα. Από την άλλη, το ποσοστό στο παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα ήταν ελαφρώς χαμηλότερο (20/42) κυρίως γιατί οι ερυθρόλευκοι διαθέτουν παίκτες όπως ο Φίλιπ Τσόβιτς και ο Μπράνκο Λάζιτς, που δεν “τρέχουν” τα βασικά plays τους. Εκεί, ο Τζίμερ Φρεντέτ κρύφτηκε για μεγάλο διάστημα. Στους επόμενους δύο αγώνες όμως, ήταν πολύ πιο ξεκάθαρη η στόχευσή του.
Πέραν αυτού, το defensive ratio (πόντοι που δέχεται ανά εκατό κατοχές) είναι ενδεικτικό: 95.5 πόντοι με εκείνον στο γήπεδο, 87.7 δίχως αυτόν (7.7 πόντοι διαφορά). Η στόχευση δεν είναι αναποτελεσματική λοιπόν. Το κάθε άλλο.
ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ASTROBALLE
Γι αυτό κιόλας, ο Αργύρης Πεδουλάκης ενδεχομένως αποφάσισε να τον κρατήσει στον πάγκο στο σύνολο σχεδόν της τελευταίας περιόδου του αγώνα με την Αρμάνι Μιλάνο. Ο προπονητής των πρασίνων αναζητούσε μια καλή αμυντική πεντάδα, προκειμένου να “κόψει” τον ρυθμό της ιταλικής ομάδας και να βρει τον απαραίτητο ρυθμό στις δύο πλευρές του παρκέ.
Προτίμησε τον Ταϊρίς Ράις (δίχως ο έμπειρος γκαρντ να τον δικαιώσει, αφού ήταν κακός) αντί του Τζίμερ Φρεντέτ. Κάτι που μια εβδομάδα νωρίτερα στο Astroballe είχε γίνει… από την ανάποδη. Ο 30χρονος γκαρντ ήταν αυτός που έκλεισε το παιχνίδι δίπλα στον Νικ Καλάθη, δεδομένου ότι είχε επιθετικό ρυθμό κι ενδεχομένως επειδή έβαλε πέντε μαζεμένους πόντους σε κρίσιμο σημείο (από το 35′ έως το 37′).
Κέρδισε με την δράση του στο μπροστινό μέρος του παρκέ τη δυνατότητα αυτή, αλλά δεν τη δικαιολόγησε μέχρι τέλους. Στο ΟΑΚΑ η ιστορία εξελίχθηκε διαφορετικά, δίχως όμως το επιθυμητό αποτέλεσμα.
ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΣΕ ΔΥΟ ΕΙΔΩΝ ΑΜΥΝΕΣ
Σε αυτό το εύρος των τριών αγώνων, οι πράσινοι αμύνθηκαν κατά βάση με δύο διαφορετικούς τρόπους ενόσω αυτός βρισκόταν στο παρκέ: αλλαγές (έτσι έκλεισαν το παιχνίδι με τη Βιλερμπάν) και κρατώντας τον ψηλό μέσα στη ρακέτα στα πικ εν ρολ. Σε αμφότερες περιπτώσεις όμως εκτέθηκε σημαντικά.
Στα τελευταία 4’33” του αγώνα με τη Βιλερμπάν, όπου οι πράσινοι πήγαν στη λογική των αλλαγών (με τον ΝτεΣον Τόμας στο “5”), η γαλλική ομάδα σκόραρε σε κάθε κατοχή μέχρι το φινάλε. Είτε μιλάμε για εντός παιδιάς καλάθι, είτε για φάουλ που έδωσε βολές. Μοιραία προέκυψε η ήττα.
Από την άλλη, η Αρμάνι Μιλάνο τον εξέθεσε πολύ γρήγορα στην εκκίνηση κιόλας του αγώνα, δεδομένου ότι τον “υποχρέωσε” να μαρκάρει τον Σέρχιο Ροντρίγκεθ. Κάτι που έκανε επίσης στο τρίτο δεκάλεπτο, σε μικρότερο βέβαια βαθμό.
Στο κομμάτι του πικ εν ρολ, ανάλογο πρόβλημα δημιουργείται από τα χαρακτηριστικά των ψηλών που εμπλέκονται στο σκριν. Από τους τρεις σέντερ του ρόστερ (Τζέικομπ Γουάιλι, Γιώργος Παπαγιάννης, Ίαν Βουγιούκας) μόνο ο πρώτος μπορεί να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να περιορίσει την… έκθεση του 30χρονου γκαρντ. Ούτε ο Γιώργος Παπαγιάννης ούτε ο Ίαν Βουγιούκας -λόγω κυβικών- μπορούν να πιέσουν τόσο τον χειριστή της μπάλας μετά το σκριν ώστε να δώσουν χρόνο στον συμπαίκτη τους να ανακτήσει τη θέση του και να βρεθεί ξανά μπροστά από τον προσωπικό του αντίπαλο.
Δεδομένου ότι οι δύο άμυνες που έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα στο πικ εν ρολ ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ δεν είναι αποτελεσματικές, δεν αποκλείεται σύντομα να επιλέξει ο Αργύρης Πεδουλάκης το… plan c: το hedge out.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ
Η συγκεκριμένη άμυνα βέβαια προϋποθέτει πολύ καλή ομαδική λειτουργία, επικοινωνία και ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων. Κάτι που οι πράσινοι δεν έχουν δείξει σε μεγάλο βαθμό έως τώρα. Εφόσον, ο Γιώργος Παπαγιάννης (που ξεκινά τα παιχνίδια μαζί με τον Τζίμερ Φρεντέτ) κληθεί να βγει μακριά από τη ρακέτα ώστε να υποχρεώσει τον αντίπαλο κοντό να μην επιτεθεί σε πρώτο χρόνο ή να σταματήσει την ντρίμπλα, οι τρεις παίκτες που βρίσκονται στη δεύτερη γραμμή ζώνης, θα πρέπει να λειτουργήσουν σε πολύ υψηλά επίπεδα. Παρένθεση. Σπάνια τον τελευταίο χρόνο έχει κληθεί να παίξει τέτοιου είδους άμυνα. Κλείνει η παρένθεση.
Από τις τοποθετήσεις τους μέχρι την επικοινωνία για την κίνηση της αντίπαλης επίθεσης και τις αποφάσεις αναφορικά με το τι δίνουν και τι όχι στην -πάντα κατόπιν σχετικών υποδείξεων από τον πάγκο. Στοιχεία που είναι συνεπακόλουθα του χρόνου που έχει μια ομάδα να δουλέψει στο γήπεδο έως ότου παρουσιάσει την επιθυμητή συνοχή. Χρόνο που αυτή την στιγμή δεν έχει το τριφύλλι.
Το hedge out είναι μια άμυνα που ως επί το πλείσον αποτελεί ευχή και κατάρα για μια ομάδα, αφού μπορεί να αποδώσει σημαντικά ή να φέρει την απόλυτη καταστροφή. Πάντα σε συνάρτηση με την επικοινωνία. Κι αυτό καθορίζει την επιτυχία από την αποτυχία της άμυνας. Όπως επίσης η ικανότητα του αντίπαλου χειριστή να το “χτυπήσει” άμεσα, διαβάζοντας τις καταστάσεις. Ομάδες με καλούς χειριστές και κοντούς που έχουν μάθει να “διώχνουν” την μπάλα εγκαίρως και να κατευθύνουν την επίθεση μετά το σκριν ανάλογα με την αδυναμία της αντίπαλης άμυνας, μπορούν να κάνουν ανεπανόρθωτη ζημιά. Άλλες που έχουν παίκτες που παίζουν πιο εγωιστικά ή δεν διαθέτουν την ίδια οξυδέρκεια, έχουν πρόβλημα.
Κι εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο κομμάτι του ρίσκου, που θα πρέπει να αποφασίσει ο πράσινος πάγκος αν είναι διατεθειμένος να πάρει.
ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΔΙΕΤΙΑΣ
Ένα τέτοιου είδους παράδειγμα είναι ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ της περασμένης διετίας, όταν στο ρόστερ υπήρχε ο Λούκας Λεκαβίτσιους. Ο βραχύσωμος γκαρντ ερχόταν από τον πάγκο και -κατά βάση- συνυπήρχε στη δεύτερη περίοδο των αγώνων και στις αρχές της τελευταίας με τον Ίαν Βουγιούκα. Αμφότεροι ήταν τα μέλη της b-unit του τριφυλλιού.
Δεδομένου λοιπόν ότι ο 25χρονος γκαρντ αντιμετώπιζε αντίστοιχα αμυντικά προβλήματα (όχι λόγω διάθεσης, αλλά λόγω μεγέθους), οι πράσινοι έπαιζαν hedge out για να τον κρύψουν. Η αποτελεσματικότητα αυτής της επιλογής ήταν… συζητήσιμη, σε κάθε περίπτωση πάντως η επικοινωνία των τριών παικτών που βρίσκονταν στη δεύτερη γραμμή ζώνης ήταν καλύτερη από αυτή που έχουν δείξει οι πράσινοι στους τρεις αγώνες που έχουν δώσει ως τώρα για την EuroLeague.
Photo Credits: Eurokinissi
